Ah, nu begrijp ik je redenatie. Je gaat ervan uit dat omdat Jezus dit tegen de apostelen zei, die opdracht automatisch op jou (en op alle christenen) van toepassing is.

Dat is precies het punt waar het vaak misgaat — en waar ook het WTG structureel de fout in gaat.

Jehovah’s Getuigen vermengen verschillende categorieën teksten met elkaar. Ze halen specifieke opdrachten aan specifieke personen door elkaar met algemene geloofsgetuigenis, en koppelen dat vervolgens aan Mattheüs 24:14 (“en dan zal het einde komen”), alsof het einde afhankelijk is van hun predikingswerk.

Maar let op:

De 12 apostelen waren Joden

De 144.000 worden in Openbaring expliciet als afkomstig uit de stammen van Israël beschreven

Die zendingsopdrachten worden gegeven binnen een heilshistorische context, niet als een tijdloze organisatorische plicht voor elke gelovige

De kernvraag is dus niet of prediken belangrijk is — dat is het —
maar of elke christen exact dezelfde missie heeft als de apostelen, simpelweg omdat Jezus hen die woorden toesprak.

Dan over dit punt (min of meer de WTG gedachte):

“Prediken is verplicht. Anders volgt straf.”

Dat is een gevaarlijke redenering. Daarmee verander je het evangelie van goed nieuws in een dwangsysteem.

De gelijkenis van de talenten gaat over trouw en verantwoordelijkheid binnen wat iemand ontvangen heeft, niet over een universele predikingsplicht op straffe van de dood. Als je dat wel zo uitlegt, dan reduceer je christelijke liefde tot angstgedreven gedrag.

En dát is precies wat je impliciet zegt:

Niet prediken = dood

Prediken = zelfbehoud

Dan is liefde geen motivatie meer, maar angst.
En dat is geen evangelie — dat is wetticisme.

Dus de vraag is niet wat wij jou proberen wijs te maken,
maar of je zelf wel ziet waar deze redenering theologisch eindigt.



Paulus leert dat de gemeente niet één uniforme missie of taak heeft, maar bestaat uit leden met verschillende gaven en bedieningen.

Denk aan wat hij schrijft:

Apostelen

Profeten

Evangelisten

Herders en leraars

(Ef. 4:11–12)

Niet iedereen is evangelist.
Niet iedereen predikt.
Niet iedereen heeft dezelfde opdracht.

Paulus gebruikt bewust het lichaam-beeld (1 Kor. 12):
een lichaam functioneert juist omdat niet elk lid hetzelfde doet.

Als prediken voor iedereen verplicht zou zijn — op straffe van oordeel —
dan:

zouden geestelijke gaven zinloos zijn

zou Paulus’ onderwijs intern tegenstrijdig zijn

en zou het evangelie weer tot wet worden

Evangelisatie is dus één van de taken binnen de gemeente,
niet dé universele plicht die bepaalt of iemand “goed” of “slecht” is.

Dat verklaart ook waarom Paulus:

gelovigen oproept tot getuigenis door levenswandel

spreekt over vrijmoedigheid, niet dwang

en nooit een doodsbedreiging koppelt aan “niet prediken”