Ik las dit bericht op Face Book:

Wel of geen interventie in Iran.
Het is een vraag zonder eenvoudig antwoord. Oorlog is nooit de oplossing.
En bijna nooit het antwoord. Ik ben een pacifist. En ja, pacifisten hebben het soms zwaar. Omdat wegkijken geen optie is,
maar geweld ook niet. Omdat je gelooft in vrede in een wereld die steeds opnieuw
het tegendeel lijkt te bewijzen.De richting en het lot van Iran kunnen alleen door Iraniërs zelf worden bepaald. Niet door een buitenmacht die zegt te komen helpen.
De geschiedenis kent genoeg voorbeelden
waarin dat verkeerd is afgelopen.
Dan is er internationale druk.
Sancties.
Diplomatieke isolatie.
Woorden, resoluties, morele verontwaardiging.
Maar eerlijk gezegd:
ik weet niet of het werkt.
Te vaak treft het de bevolking
harder dan de machthebbers.
En te vaak leert een regime
hoe het kan overleven onder druk.
Hoe Iraniërs zich kunnen bevrijden van dit kwaadaardige regime?
Eerlijk gezegd: ik weet het niet.
Je zou hopen dat massale demonstraties en stakingen genoeg zijn.
Dat een regime, geconfronteerd met een volk dat niet alleen de straat opgaat
maar ook het werk neerlegt,
uiteindelijk vertrekt.
Maar ik vrees dat het zo niet zal gaan.
En zelfs als dit regime verdwijnt,
is dat nog niet genoeg.
Niet opnieuw een dictatuur.
Niet opnieuw alleenheerschappij,
verpakt in andere woorden of symbolen.
Maar een ware democratie.
Een land waarin macht wordt gedeeld,
waarin alle minderheden, etnisch, religieus, cultureel, een stem hebben
en de ruimte om te leven zoals zij zijn.
Een Iran dat niemand uitsluit
en niemand het zwijgen oplegt.
Soms wordt dan gesproken over humanitaire interventie.
En ja, er zijn momenten in de geschiedenis
waar geweld een halt werd toegeroepen met geweld. Nazi-Duitsland wordt genoemd.
Kosovo ook. Maar het zijn geen voorbeelden die je zomaar kunt kopiëren.
Geen blauwdrukken.
Elke context is anders.
Elke ingreep draagt het risico
dat bescherming omslaat in escalatie.
Maar ik hoop, vooral voor de jonge Iraniërs dat zij in vrijheid en vrede kunnen leven.
Dat zij hun land kunnen vormgeven
zoals zij dat zelf willen.

Ik hoop dat het Iraanse volk, waar ook christenen wonen de kracht mogen houden, om voor hen vrijheid te mogen gaan, en dat vooral vanuit het volk, de geschiedenis leert dat het direct ingrijpen vanuit groot machten als de VS vaak schuil gaat met eigen belang, en dat gun ik de Iraniërs echt niet.

Diplomatieke wijsheid gewenst voor hen.