Previous Message

Wat mij blijft verbazen is hoe makkelijk men die vergelijking maakt:
“God hield zóveel van de mens, dat Hij Zijn Zoon gaf.”

Klinkt mooi. Maar denk even normaal na.

Geen enkele echte ouder – geen één – zou ooit zeggen:
“Hier heb ik mijn kind, mijn enige kind… en daar heb je een groep mensen… neem mijn kind maar, zodat zij kunnen leven.”

Dat is geen liefde. Dat is iets wat wij juist als diep onnatuurlijk en zelfs verwerpelijk herkennen.

Wat doet een echte ouder wél?

Die zegt:
“Raak mijn kind niet aan. Doe met mij wat je wilt. Neem mij. Maar mijn kind niet.”

Dat zit zo diep in ons, dat je daar geen theologie voor nodig hebt. Dat is gewoon realiteit.

En precies dáár gaat het mis bij die voorstelling.

Als je zegt dat God een afzonderlijk, lager geschapen wezen heeft – Zijn Zoon – en dat vervolgens offert, dan zit je eigenlijk op hetzelfde niveau als oude religies waar mensen anderen offerden om een god tevreden te stellen.

Baäl, de Azteken, noem maar op. Altijd hetzelfde patroon:
iemand anders sterft, zodat het probleem wordt opgelost.

Maar dat is niet het evangelie.

Het evangelie zegt juist het tegenovergestelde:
niet “een ander sterft voor God”, maar “God zelf draagt het”.

Als Jezus werkelijk is wie de Schrift zegt dat Hij is – de Schepper, degene door wie alle dingen zijn – dan verandert het hele plaatje.

Dan is het niet: de Vader offert een ander.
Dan is het: God komt zelf, in het vlees, en geeft Zichzelf.

Dat is exact wat een echte ouder zou doen.

Niet: “neem mijn kind”
Maar: “neem mij”

En daarom klopt die JG-voorstelling simpelweg niet. Het voelt al verkeerd, omdat het ook verkeerd ís.