Het klinkt tegenwoordig bijna fatsoenlijk: “Ik ben niet tegen joden, maar tegen Israël.” Maar achter deze zin gaat geen nuance schuil. Het is een vermomming. Want wie het bestaansrecht van de joodse staat ontkent, ontkent het recht van het joodse volk om zich te verdedigen. En dat recht wordt aan geen enkel ander volk ter discussie gesteld. Dat is geen politieke positie. Dat is antisemitisme – in moderne taal.

Een kunstmatig onderscheid

Er wordt vaak gezegd dat antizionisme iets anders is dan antisemitisme. Dat het eerste politiek is en het tweede moreel verwerpelijk. Maar dat onderscheid is kunstmatig. Zionisme betekent simpelweg: het recht van joden op een eigen staat. Wie daartegen is, zegt dus dat juist dit volk dat recht niet heeft. Niet Frankrijk. Niet Egypte. Niet Iran. Alleen Israël. Dat is geen toeval. Dat is uitsluiting.

De realiteit die men niet wil zien: Hezbollah en Iran

Wie het conflict eerlijk bekijkt, kan niet om één feit heen: Hezbollah, gesteund door Iran, bestookt al lange tijd het noorden van Israël met raketten en drones. Wanneer Israël dit lange tijd probeert te verdragen en vervolgens reageert, schrijven kranten: “Israël valt Libanon aan.” Niet Hezbollah. Niet een door Iran aangestuurde militie. Maar: Libanon. Hier wordt de werkelijkheid omgedraaid. De aanvaller verdwijnt uit beeld, en degene die reageert, wordt dader.

Iran: het grotere plaatje

Wie Hezbollah zegt, zegt Iran. Al sinds 1979 roept het Iraanse regime openlijk op tot de vernietiging van Israël. Hezbollah is geen losse actor, maar onderdeel van een bredere strategie: omsingelen, uitputten, verzwakken. Wat hier speelt, is geen lokaal conflict, maar een ideologische strijd. En toch wordt dat structureel gebagatelliseerd.

De terugslag in Europa

Wat vaak wordt onderschat, is dat deze ideologische strijd niet beperkt blijft tot het Midden-Oosten. Hij sijpelt Europa binnen. Recent werd Nederland opnieuw geconfronteerd met deze realiteit: een terroristische aanval op een Joodse synagoge in Rotterdam. De schok in de samenleving was groot. Ook de Tweede Kamer reageerde geschokt op deze uitbarsting van antisemitisme. Joodse scholen en instellingen worden inmiddels zwaar beveiligd. Extra maatregelen zijn noodzakelijk geworden – iets wat in een vrije samenleving eigenlijk ondenkbaar zou moeten zijn. En toch gebeurt het. Maar onder die verontwaardiging schuilt ook een ongemakkelijke waarheid: de politiek heeft geen werkelijk antwoord. Want het probleem is niet alleen lokaal. Het is voor een deel geïmporteerd.

In delen van het Midden-Oosten is vijandigheid tegenover joden geen randverschijnsel, maar diep verankerd in cultuur, propaganda en soms religieuze interpretaties. Wanneer deze denkbeelden zonder correctie worden meegenomen naar Europa, ontstaan spanningen die we nu dagelijks zien. Dat benoemen is geen gemakzucht. Het is noodzakelijk voor een eerlijke analyse.

De morele omkering

De gevolgen van deze ontwikkeling zijn ernstig. Een land dat zijn burgers verdedigt tegen raketten wordt beschuldigd. Een ideologie die oproept tot haat wordt gebagatelliseerd. Dat is geen journalistieke slordigheid. Dat is een morele omkering.

Antizionisme in de praktijk

Hier wordt duidelijk wat antizionisme werkelijk betekent. Het zegt niet: “Ik ben kritisch op beleid.” Het zegt: “Deze staat had er niet mogen zijn.” En dus ook: deze staat mag zich niet verdedigen.

Slot

De discussie over Israël is een test geworden. Niet van geopolitieke kennis, maar van morele helderheid. Zolang we blijven doen alsof antizionisme iets anders is dan antisemitisme, blijven we hetzelfde patroon herhalen: oude vijandigheid in nieuwe woorden.

Door:
Rob Kern