btw: Door MIJ geschreven.

De aanval was perfect gepland. Precies op het moment dat de suiker-sha’s van het regime gezellig zaten te vergaderen met de top van het land. Acht uur ’s ochtends. Ontbijtje erbij. Midden in de sabbat van Israël — en ironisch genoeg ook nog eens tijdens de ramadan. Maar ja, regels zijn voor het volk. De top mag altijd net wat meer.

De Israëlische generaals arriveerden ondertussen zogenaamd onopvallend. In een soort pim-pam-pet autootje reden ze naar hun commandoposten, zo stil dat zelfs oma Fatima niet uit het raam kon kijken en fluisteren: “Wat is er met Israël aan de hand?”

Aan de andere kant van het bord zaten de heren van de IRGC. Die gingen uit van het klassieke scenario: Amerika blaft veel, bijt weinig. Slappe hap.

Maar ondertussen, tijdens die gesprekken in Genève over het atoomprogramma, had Iran al doodleuk gezegd: “We hebben inmiddels 60% verrijkt. Genoeg voor elf bommen.”

Op een geheime plek natuurlijk.
“En we gaan niet akkoord met jullie eisen.”

Waarom? Gewoon. Omdat het kon.

Alleen… die plek bleek toch niet zo geheim.
Mossad kijkt namelijk bijna net zo veel mee als God.

Toch Ram?

Ze weten ook wat jij stiekem doet. Jouw camerabeelden gaan misschien ook gewoon richting Jeruzalem, door een AI-systeem dat alles doorspit. Wie weet krijgen ze straks nog sappige beelden van mensen die gisteren nog stoer riepen dat Israël weg moest.

Maar goed. Die leiders waren al zo’n 47 jaar bezig met hetzelfde plan: de “kleine satan” Israël van de kaart vegen. Met bommen. Dat er daarbij ook Palestijnen zouden sneuvelen noemen ze dan netjes “collateral damage”.

En voor de zekerheid hadden ze ook nog plannen met de “grote satan”. Langeafstandsraketten, met hulp van Rusland en China. ICBM’s. Het serieuze werk.

Toen Israël — of Mossad, kies maar — doorhad dat de top bijeen zat met de ayatollah zelf, ergens diep in een bunker voor een gezellig bruinwerk-feestje, was het moment daar.

“Trump. Nu of nooit.”

Er ging een speciale raket de lucht in. Onzichtbaar voor radar, gemaakt om dwars door dikke beveiligde gebouwen te boren.

BOEM.

En Khamenei kreeg een regen van betonblokken op zijn keurig getrimde baard.

Het deed een beetje denken aan Simson. Blind misschien, maar op het juiste moment wel even drieduizend Filistijnen richting de maan sturen.

Of Gideon met zijn 300 man. Minderheid, maar toch het hele leger van het noorden verslagen.

Of David en Goliath.

Neem je pick.

De Iraniërs op straat vierden feest. De dictator is dood!
Maar dat wil Rammetje natuurlijk niet horen. Zijn satan is weer boos op Israël. Wéér in de pan gehakt door een stel min-kukels die beweren dat ze “Gods volk” zijn.

Satan stampte op de grond.

“Nu moet ik wéér een ander volk gaan groomen!”

Hij keek rond.

“Dan maar Erdogan… maar die is helaas geen homo!”

Satan stampte nog eens op de grond, gorgelde een dikke klodder kwijl omhoog en spuugde die woest op de vloer.