Posted by Marian on 11/5/2008, 15:13:06, in reply to "BANG?"
84.104.22.X
Hallo Doreen,
Je vraagt , Hebben jullie dit nou ook (weleens)?
Ja, natuurlijk, en het is goed dat je het opschrijft,, want je bent niet de enige.
Wat mijzelf betreft, heb ik moeten erkennen, dat mijn ,,innerlijk,, (zal ik het maar noemen)
van nature (zo lang ik mij kan herinneren) altijd het gevoel aanwezig is ,dat lijkt op het
gevoel dat je hebt als er iemand dood is gegaan,die je goed hebt gekend,
Anders kan ik het niet beschrijven.
Ook ik heb een korte tijd iets gebruikt om dat gevoel kwijt te raken , maar als je dan stopt
met zo’n oppep pilletje, komt je eigen natuurlijke innerlijk, zoals ik het noem voor mijzelf, toch weer terug.
Nu beschouw ik het als ,,een deel,, van mijzelf, en erken ik ,,van mijzelf,, dat ik zo ben .
Het gevoel is soms twee a drie keer per dag aanwezig,
(maar niet meer,zoals toen ik JG was 15 a 20 x per dag).
Wat ik wel achter af dus zie, en vergelijk met mijzelf van nu, is dat de tijd als JG het alleen maar verergerd had.
Omdat het Besturend Lichaam leert dat alles dat ,,NU,, is maar tijdelijk is, zag ik hélemaal
nergens meer het nut van in!!
Ja je moest als ,,tijdelijke inwoner ,,leven met de Nieuwe Wereld vlak voor de deur!!
Wat had het dus voor zin om iets te gaan doen als het straks toch werd ,,afgebroken?,
want je zou dan al degene die uit de opstanding kwamen, bijbelstudie gaan geven,,!!,en genoeg tijd hebben in alle eeuwigheid om ,,trompetles,,(grapje) te gaan nemen.
Nou voor iemand met het ,,dood gevoel,, zoals ik, is dat natuurlijk kolen op het vuur!!
Voor mij is het omdat ik JG was geworden kan ik achteraf zeggen ben ik depressiever geworden,
het heeft de al aanwezige gevoelens ,,versterkt en vermeerderd!.
Gelukkig gaat het met mij nu ook stukke beter en brand zelfs een kaarsje voor mijn overleden vader,
waarvan ik nu ik nu denk dat hij als een geestelijk wezen verder leeft.
Nou dat was het ,, leuk dat je de gelegenheid geeft om óók iets in die trand op te schrijven.
Grtjs. Marian
--Previous Message--
:
: Hallo allemaal,
:
: Tijdens mijn omzwervingen op
: internet ontdekte ik laatst het
: fenomeen Deep-Rooted fears. (Randall
: Waters)
: Ik herken dat bij mezelf.
: Mijn depressie was/is voor mijn
: gevoel verlammende angst die geen
: naam heeft.
: Geen fobie, of bang in het
: donker,integendeel, maar wel het
: voortdurend bewustzijn van 'het
: ongeluk' om de hoek.
: Elk moment kan er iets gebeuren, met
: jou of met geliefden.
: Met iederen eigenlijk.
: En dat steeds maar wegduwen.
: Altijd tegenwind , ze fietsen je
: fluitend voorbij.
: Zoveel inspanning voor doodgewone
: dingen.
: Je wordt er doodmoe van, totdat je
: het uiteindelijk opgeeft. Dan is het
: op.
: En je blijft weer achter en doet
: niet meer mee. Onder in de put zit
: je alleen.
:
: De pillen lossen het probleem niet
: op. Het kan je gewoon niets meer
: schelen, dat is iets anders.
:
: Vorig jaar stopte ik en ook met
: kettingroken. Ik nam een pc.
: Ik ben geen zielig vogeltje meer.
: Alles functioneerd weer.
: Ik ben weer mijn
: eigenwijze,felle,aanwezige zelf.
: Mijn naasten zien het met gemengde
: gevoelens aan!
: Ik lach de angst hier recht in zijn
: gezicht uit. Maar ook dat maakt me
: angstig.
: (Maak de reus niet wakker..)
: Hebben jullie dit nou ook (weleens)?
:
: Doreen
:
Message Thread:
« Back to thread